کردپرس

اتحاد اسلامی در برابر دو گزینه بسیار دشوار قرار دارد:

​گزینه اول: مشارکت در فعال‌سازی مجدد پارلمان و انجام وظایف خود، بدون دریافت هیچ‌گونه پست در هیئت‌رئیسه پارلمان، دولت یا توافق سیاسی.

​گزینه دوم: عدم شرکت در جلسات و تداوم تعطیلی پارلمان، تا زمانی که حزب دمکرات و اتحادیه میهنی به توافق برسند.

​گزینه اول به نفع «حزب دمکرات» و گزینه دوم به نفع «اتحادیه میهنی» است؛ اتحاد اسلامی باید از خود بپرسد که تفاوت این دو نیرو برای او در چیست؟!

​گزینه سومی نیز وجود دارد: مشارکت در کابینه دهم دولت و تصدی پست‌های حاکمیتی. این امر مستلزم تصمیمی شجاعانه از سوی رهبری این حزب است تا برای اولین بار، یک شخصیت اسلام‌گرا کرسی ریاست پارلمان کردستان را بر عهده بگیرد!

​طبق تحلیل من، افکار عمومی خیابان و رسانه‌های مخالف تأثیر چندانی بر آرای اسلام‌گرایان ندارند؛ سبد رأی آن‌ها ثابت است و تنها ممکن است در هر دوره بین «اتحاد اسلامی» و «جماعت عدالت» جابجا شود. از آنجایی که آن‌ها پایگاه تشکیلاتی قوی دارند، نباید از انتخابات بترسند؛ اگر کاندیداهای خوبی معرفی کنند، آرای خود را بازپس می‌گیرند. بنابراین، این ادعا که مشارکت در دولت به ضرر اتحاد اسلامی است، صحت ندارد. برای مثال، کاک «عبدالستار مجید» در کابینه هشتم وزیرِ دولتی ورشکسته بود، اما دوباره کاندید شد و رأی آورد!

​اپوزیسیون بودن صرفاً برای اپوزیسیون ماندن، اشتباه است. یک حزب سیاسی تا تجربه کسب نکند به قدرت واقعی نمی‌رسد. اما مهم این است که کادرهای توانمند و افراد شایسته به دولت معرفی شوند، نه اینکه ملاک صرفاً این باشد که فلان کس پست ندارد یا فلان کس حقوق ندارد و باید منبع درآمدی داشته باشد!

​حکمرانی، مسئولیتی است در برابر خدا و مردم؛ اگر کسی در کاری تخصص ندارد، سپردن مسئولیت به او گناه است. در صدر اسلام صحابه‌ای بوده‌اند که از نظر دین‌داری در اوج بودند، اما پیامبر (ص) به آن‌ها پست و مسئولیت نداد، چون می‌دانستند که توانایی مدیریت و اداره آن بخش را ندارند!

​بنابراین، اکنون توپ در زمین اتحاد اسلامی است. با توجه به تعداد کرسی‌ها، نهایی شدن امور به تصمیم این حزب بستگی دارد؛ مگر اینکه حزب دمکرات بدون نیاز به اتحاد اسلامی، در پشت‌پرده با برخی جریان‌های دیگر برای جمع‌آوری کرسی‌ها به توافق رسیده باشد!

​محمود یاسین کردی