خبرگزاری کردپرس _ امروز کرمانشاه در آستانه‌ی یک «نقطه عطف تاریخی» ایستاده است. به‌عنوان کسی که در بطن پیگیری‌های اجرایی و رایزنی‌های دیپلماتیک برای توسعه روابط با همسایه استراتژیک‌مان (عراق) حضور دارم، معتقدم یادداشت تفاهم اخیر برای احداث خط ریلی «کرمانشاه – بغداد»، تنها یک موافقت‌نامه فنی نیست؛ این سندی برای بازتعریف «ژئوپلیتیک اقتصادی» غرب ایران است.

 استان کرمانشاه با برخورداری از طولانی‌ترین مرز مشترک با عراق و دسترسی‌های بی‌نظیر جغرافیایی، نباید تنها محلی برای «عبور» کالا یا زائر باشد. هدف ما در استانداری، ارتقای جایگاه استان از «استانِ در مسیر» به «استانِ صاحبِ مسیر» است. وقتی از اتصال ریلی سخن می‌گوییم، یعنی در حال مهندسیِ یک زنجیره ارزش هستیم که از یک سو هزینه‌های مبادله را فرو می‌ریزد. با تکمیل این ریل، صادراتِ کالاهای استراتژیک کرمانشاه (از محصولات شیلاتی و کشاورزی تا تولیدات صنعتی) با کمترین هزینه به بازارهای هدف در عراق و حتی سوریه می‌رسد. و از سوی دیگر اقتصاد زیارت را هوشمند می‌کند. مرز خسروی برای ما فقط یک مرز نیست؛ دروازه عتبات است. اتصال ریلی، بار ترافیکی جاده‌ها را به شبکه ایمن و سریع ریلی منتقل کرده و تجربه زائر را دگرگون می‌کند.

سومین نکته مهم این که پایداری امنیتی را در «لایه اقتصادی» می‌بیند؛ امنیتِ پایدار، محصولِ درهم‌تنیدگی منافع است. وقتی ریل‌های ما در دیالی به ریل‌های عراق گره بخورد، امنیتِ استان‌های مرزی دو کشور به یکدیگر گره می‌خورد. این یعنی رشد متوازن و کاهش فقر در مناطق مرزی.

نگاه مدیریت عالی استان، یک نگاه تک‌بعدی نیست بلکه در حال برنامه‌ریزی برای ایجاد «زون‌های لجستیکی» در مرز خسروی است. احداث راه‌آهن بدونِ «هاب‌های بارگیری و تخلیه» و بدون «پایانه‌های مدرن مسافری»، نیمه‌تمام است. راهبرد استانداری، ایجاد یک «کریدور جامع» است که در آن، راه‌آهن ستون فقرات و بنادر خشکِ کرمانشاه، قلبِ تپنده آن باشند.

پیام اینجانب به فعالان اقتصادی و مردم عزیز کرمانشاه این است که دولت و مدیریت ارشد استان، با عزمی راسخ در حال پیگیری این ابرپروژه هستند. ما در دیپلماسی استانی با مقامات عراقی، بر این نکته تأکید داریم که «سود این ریل، برای طرف عراقی کمتر از ما نیست». ما در حال تبدیل کردن این پروژه به «پروژه مشترکِ توسعه» هستیم، نه صرفاً یک طرح ملیِ ایرانی.

کرمانشاه در حال بازگشت به نقش تاریخی خود به عنوان «دروازه تمدنی و تجاری ایران به بین‌النهرین» است. ما در این مسیر، به دنبال جذب سرمایه‌گذاری‌های فناورانه، ایجاد مراکز لجستیکی بین‌المللی و در نهایت، تثبیتِ کرمانشاه به عنوان قطبِ اصلیِ ترانزیت ایران به غرب آسیا هستیم.

این، آغازِ فصلی است که در آن کرمانشاه نه یک بن‌بست، بلکه «کانونِ پیوند» است. به زودی، صدای سوت قطار در گذرگاه‌های زاگرس، نویدبخش رونق و آبادانی برای نسل‌های آینده این سرزمین خواهد بود.